Συνέχεια στα στολίδια!

 

 

Μια βότλα στα σπιτάκια σας αρκεί για να γεμίσει κανείς με όμορφες εικόνες και ξεχωριστές ιδέες για χριστουγεννιάτικα στολίδια! Η μπλογκογειτονιά είναι σε έξαρση! Δεν ξέρω ποιο να πρωτοθαυμάσω!

 

Είναι υπέροχη γιορτή τα Χριστούγεννα, κυρίως γιατί γιορτάζουμε τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Αλλά είναι και μια μεγαλειώδης γιορτή της αγάπης. Όλοι θέλουμε να προσφέρουμε αγάπη αλλά και να πάρουμε!...

 

Όλες λοιπόν οι δημιουργικές γυναίκες που βρεθήκαμε σε αυτή την παρέα, η μια φτιάχνει καλύτερα από την άλλη  κάθε λογής ομορφιές! Χαίρομαι που τον ελαχιστον χρόνο που διαθέτω και βολτάρω στα σπιτάκια σας, βλέπω τόση πολλή δημιουργικότητα! Μπράβο σε όλες σας!!!

 

Κι εγώ από τη μεριά μου, σε πείσμα των καιρών, ασχολούμαι και δημιουργώ. Σας δείχνω κάποια πραγματάκια που έφτιαξα τις τελευταίες μέρες...

 

 

Δεν σας εύχομαι ακόμα χρόνια πολλά, έχουμε μέρες...!

Σας στέλνω την αγάπη μου!


 

Ευχαριστώ!

Φίλες μου καλές, ιντερνετιακή και μη συντροφιά μου δύο χρόνια τώρα! Μου κάνατε τη σημερινή μέρα λαμπρότερη απ' ότι ήταν, με τις δικές σας, εγκάρδιες ευχές! Οφείλω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλες σας, και σε καθεμία ξεχωριστά, για τις ευχές αυτές.

Γι' αυτή την ευχαρίστηση που ένιωσα, θέλω να σας προσφέρω ένα δώρο! Είναι δύο καδράκια 3D που φτιάχτηκαν το τελευταίο διάστημα, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, απλά επειδή μου άρεσαν οι εικόνες αλλά και τα λόγια που έγραφαν... Κι όπως υποστηρίζω στη ζωή μου ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, φαίνεται ότι φτιάχτηκαν γι' αυτό το σκοπό!

Οι μικρές φράσεις που είναι γραμμένες στις εικόνες, δηλώνουν όσο καλύτερα γίνεται αυτό που όλες μας βιώνουμε με διάφορους τρόπους στην μπλογκογειτονία μας!...

Θα χαρίσω λοιπόν αυτά τα δύο καδράκια, σε δύο τυχερές από εσάς που μου ευχηθήκατε! Γνωρίζω επίσης ότι  υπήρχαν κάποιες φίλες που προσπάθησαν να μπουν στο blog και δεν τα κατάφεραν, και μου έστειλαν τις ευχές τους με άλλο τρόπο. Γι' αυτό το λόγο, θα καθυστερήσω λίγο την κλήρωση, μήπως και καταφέρουν να μου αφήσουν το σχόλιό τους στην ανάρτηση "Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;!"

Επομένως, αύριο βράδυ θα κάνω την κλήρωση, ώστε δύο από εσάς να κερδίσετε αυτά τα όμορφα καδράκια!

Και πάλι ένα εγκάρδιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!...

 

 

Σιγά σιγά επιζώ...

"Σιγά σιγά επιζώ.
Όπως ο άρρωστος που καρτερικά περιμένει να κυλήσει ο χρόνος που ο γιατρός υποσχέθηκε για θεραπεία, περιμένω κι εγώ κι ελπίζω στην ανακούφιση του καιρού. Ο πόνος ο αφόρητος ανακουφίζεται. Έρχονται ώρες που νιώθω και χαρούμενη, ξαλαφρωμένη. [...]
Αποφεύγω να σκέφτομαι την ωραιότητα όσων ζούσαμε, που με αλυσοδένει πάνω τους κι όλο εκεί περπατώ και περιφέρομαι. [...]
Όμως είμαι όλο και καλύτερα. [...]
Τουλάχιστον ακόμη κι άμα πονώ αρχίζω και μπορώ να υπομένω. Αρχίζει να γίνεται ένας πόνος που δεν καίει τουλάχιστον. [...]
Δεν γιατρεύεσαι από όλα, την κρούστα μόνο βολεύεις και ψιλοσυντηρείς. Ξέρω τη συνέχεια... Αυτό είναι το καλύτερο και το χειρότερο άμα ξαναδιαβάζεις παλιά ημερολόγια.
Τα τετράδια θα τα πάρω από αυτό το συρτάρι και θα τα κρύψω αλλού. Κάπου που να μην τα συναντώ μπροστά μου, να μην με προκαλούν να παραστήσω τη θαρραλέα, την ψύχραιμη.
Θα είμαι ποτέ;
Πόσες δεκαετίες μετά θα έρθει ο καιρός να τα ξαναδιαβάσω; [...]
Σταματάω εδώ."

Απόσπασμα από την αγαπημένη μου Μάρω Βαμβουνάκη, από το βιβλίο της "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα".

Ένιωσα την ανάγκη να δηλώσω παρόν στην παρέα μας, μετά από την τελευταία συγκινητική πρόσκληση της φίλης μου Αλεξάνδρας (Misirlou) που με καλεί πάλι πίσω για να το παλέψουμε παρέα. Σ' ευχαριστώ Αλεξάνδρα μου, τα λόγια σου μου λένε πολλά. 

Ξέρω ότι θα χαρείς, βλέποντας τη δημιουργία που θα δείξω, που φτιάχτηκε το τελευταίο διάστημα σε κάποιες στιγμές  που το μυαλό έπρεπε να σταματήσει να σκέφτεται. Να' σαι καλά κι εσύ, και όλες οι φίλες που ξέρω ότι με έχουν στο μυαλό τους, τις νιώθω και τις ευχαριστώ...

Είναι μια ξύλινη κλειδοθήκη, που φτιάχτηκε σε country style, με το μοτίβο της να είναι 3D! Προσπάθησα με τη φωτογράφιση να σας παρουσιάσω όσο καλύτερα μπορούσα το 3D, αλλά η μηχανή έκανε τα δικά της!...

Σας φιλώ!...