Κατάθλιψη

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

κατάθλιψη δεν είναι σημάδι αδυναμίας, είναι ένα σημάδι ότι κάποιος έχει προσπαθήσει να είναι ΔΥΝΑΤΟΣ για πάρα πολύ καιρό. Βάλτε αυτό ως την κατάστασή σας, αν γνωρίζετε κάποιον που έχει ή είχε κατάθλιψη. Θα το κάνετε και θα το αφήστε για τουλάχιστον μια ώρα; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα το κάνουν, αλλά είναι εβδομάδα ψυχικής υγείας και 1 στους 3 από εμάς θα πάθουμε κατάθλιψη κάποια στιγμή στη ζωή μας. Δείξτε την υποστήριξή σας. Εγώ έκανα αντιγραφή και επικόλληση.Εσύ;;???

Καλό Φθινόπωρο!

Καλές μου φίλες! Σας έχω πεθυμήσει όλες! Μου έχετε λείψει, και πολλές φορές σας αναζητώ και ψάχνω στα μπλογκοσπιτάκια σας να μάθω τα νέα σας!

Χαίρομαι για όσες από εσάς καταφέρατε κι αποδράσατε, και γεμίσατε τις μπαταρίες για τον δύσκολο χειμώνα που μας περιμένει... Για μένα το καλοκαίρι που πέρασε ήταν δύσκολο, και δεν τα κατάφερα να απομακρυνθώ από την Αθήνα. Δεν υπήρχε(και δεν υπάρχει) καθόλου διάθεση για δημιουργία, γιατί η ψυχολογία μου είναι... στα πατώματα!!! Αυτός είναι και ο λόγος που έχω χαθεί και δεν κάνω συχνά αναρτήσεις. Θέλω να πιστεύω- επειδή είμαι άνθρωπος που αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου- ότι θα τα καταφέρω και θα ξαναβρώ τη διάθεση για δημιουργία και επαφή...

Σας νιώθω όλες σας φιλαράκια μου, και τολμώ να πω- τουλάχιστον όσες σας έχω γνωρίσει από κοντά- ότι σας έχω αγαπήσει. Ελπίζω κι εύχομαι όλες σας να έχετε ένα καλό φθινόπωρο και χειμώνα, και η προσαρμογή στα καθημερινά μετά από τις διακοπές να είναι όσο γίνεται πιο εύκολη!...

Κι έτσι, για να δώσω και μια νότα δημιουργίας σε αυτή μου την ανάρτηση, θα σας δείξω ένα μπουκάλι κρασί που έφτιαξα παλαιότερα και δεν πρόλαβα να σας το δείξω. Είναι φτιαγμένο με την τεχνική του κρακελέ και με χαρτοπετσέτα για μοτίβο.

ΘΕΛΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΩΡΑ!!!

  

Ένα βιντεάκι που το βρήκα στο πολύ ενδιαφέρον blog για ταξίδια taxidakiaddict της Έλενας, που πρόσφατα μου έκανε την τιμή κι έγινε αναγνώστριά μου. Ο τίτλος με εκφράζει απόλυτα, καθώς οι διακοπές σε ένα από άπειρα όμορφα μέρη της χώρας μας είναι ό,τι επιθυμώ περισσότερο αυτή τη στιγμή!!!

Συννεφα του γιαλου-Γιάννης Χαρούλης

Συνειδητοποίηση...

"Αυτή η ιστορία είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ, του Ριμποτσέ, που εγώ το ξανάγραψα σύμφωνα με τον δικό μου τρόπο αφήγησης για να τονίσω κάποια παραπανίσια χαρακτηριστικά που έχουμε εμείς οι άνθρωποι.

Σηκώνομαι το πρωί.

Βγαίνω από το σπίτι μου.

Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.

Δεν την βλέπω και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου,

ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο,

και ξαναπέφτω μέσα.

Την τρίτη μέρα

βγαίνω από το σπίτι μου

προσπαθώντας να θυμηθώ

ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.

Ωστόσο,

δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου

προσπαθώντας να θυμηθώ την τρύπα στο πεζοδρόμιο.

Την θυμάμαι και

παρ' όλα αυτά,

δεν την βλέπω και πέφτω μέσα.

Την πέμπτη μέρα

βγαίνω από το σπίτι μου.

Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου 

την τρύπα στο πεζοδρόμιο

και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.

Την βλέπω και

παρ' όλο που τη βλέπω

πέφτω μέσα.

Την έκτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου.

Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.

Πηγαίνω ψάχνοντας τη με τα μάτια μου.

Τη βλέπω,

προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,

αλλά πέφτω μέσα.

Την έβδομη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου.

Βλέπω την τρύπα.

Παίρνω φόρα,

πηδάω,

φτάνω με την άκρη των ποδιών μου 

στην άλλη μεριά

αλλά όχι αρκετά μακριά

και πέφτω μέσα.

Την όγδοη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου,

βλέπω την τρύπα,

παίρνω φόρα,

πηδάω,

φτάνω στην άλλη άκρη!

Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος

που τα κατάφερα

που χοροπηδάω από τη χαρά μου...

Και έτσι όπως χοροπηδάω,

πέφτω μέσα.

Την ένατη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου

βλέπω την τρύπα,

παίρνω φόρα,

πηδάω,

και συνεχίζω το δρόμο μου.

Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις,

συνειδητοποιώ

ότι είναι πιο βολικό να περπατάω...

στο απέναντι πεζοδρόμιο. "

Είναι ένα κείμενο από το βιβλίο "Ιστορίες να σκεφτείς" του Χόρχε Μπουκαϊ,  ένα βιβλίο- δώρο από μια καλή μπλογκο-φίλη, που στην πρώτη συνάντησή μας από κοντά μου το πρόσφερε... Θέλω να την ευχαριστήσω πολύ γι' αυτή της τη χειρονομία. Με εξέπληξε αλλά και με συγκίνησε συγχρόνως. Από το λίγο που τη γνώρισα κατάλαβα ότι είναι ένα πολύ καλό παιδί. Και παρ' όλες τις αναστολές της και τη μετριοφροσύνη της, κάνει μια πάρα πολύ καλή δουλειά στο decoupage. 

Σ' ευχαριστώ πολύ Foufoula μου!